Miękkie zegary jak sen o rozpływającym sie camemberze

Salvador Dali jest fascynującą postacią w epoce w której tworzył, irracjonalnością swoich wyobrażeń, słynnym surrealiźmie. Być może, każdy potrafi sobie wyobrazić, jednak przenieść na płótno, w sposób podobny artyście, garstka.

Artysta namalował obraz pt.: „Wytrwałość pamięci (Miękkie zegary)”, 1931, w okresie w którym zaczynał tworzyć związek z kobietą swojego życia, Galą. Jest więc jednym z serii dzieł powstałych w tym okresie, przesiąkniętych nowymi uczuciami: miłości, fscynacji seksualnej, emocji, które artysta dopiero jako człowiek poznawał i w yniku tej fascynacji obrazy zaczęły nabierać nowej formy w przedstawieniu wyobrażeń, a artysta dzięki związkowi z silną kobietą, jaką była jego wybranka, stał się znacznie odważniejszy w ich wyrażaniu.

„Miekkie obrazy” są symbolem ciągłego sprawdzania, która jest godzina, a także strasznego pośpiechu oraz faktu że zegarki rzeczywiste wtedy stają się szytwne, twarde i mechaniczne. Zegar może być przyczyną sukcesu, a jednocześnie przerażającym przedmiotem, za pomocą którego życie można podzielić na sekwencje w każdej minucie dnia, przypominających o interesach do zrobienia. Jednak przedstawienie zegara, przedmiotu w formie przypominającej miękki ser camembert, wskazuje uwagę na to że, co można interpretować, kiedy się rozlewa, jest najlepszy.

W książce o artyście „Dali”, wydawnictwa Taschen, ogólnej biografii i przeglądzie dzieł, czytać mozna dokładniejszy powód i osobistą interpretację „miękkich zegarów” pana Dalego, która nawiązuje również do Amerykanów z tamtego okresu.

 

„Dali”, Gilles Neret, Taschen, 2000
„Surrealizm” Krystyna Janicka, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1985