E.Hopper „Przedział C, wagon 193”

„W twórczości Hoppera okno (podobnie jak oko, próg, cisza, labirynt, ucieczka) jest wspólnym mianownikiem dla iluzorycznego prześladowcy, prześladowanego i świadka, których jak sądzę, nie zaczęto jeszcze rozumieć […]Poza tym osiągnął on neutralność, która otworzyła jego obrazy na różne interpretacje uzależnione od zdolności widza.” Brian O’Doherty

W latach 40., tych obrazy Edwarda Hoppera zaczęły się kształtować w przedstawienia we wnętrzu, jednak z ujęciem elementu natury, zazwyczaj widocznej przez okno, jednak perspektywa lubiła się zmieniać, gdyż zdarzały się obrazy bez ujęcia natury, stricte w zamkniętym wnętrzu albo takie które ujmowały postać patrząc z zewnątrz do wnętrza budynku. Obrazy artysty stają się elementem wykształconego stylu, nad którym pracował przez lata, a czego kontynuację widać oglądając jego dzieła posortowane chronologicznie.

Przedstawienie na którym chciałabym się skupić, to obraz pt.: „ Przedział C, wagon 193” z 1938 roku, który jest jakby kadrem fotografii którą wypełniła postać czytającej kobiety przyodzianej w czerń, w kapeluszu, zasłaniającym oczy skierowane ku czytanemu tekstowi, z lekkim uśmiechem wyrażającym delektowanie się przyjemną chwilą, która jednocześnie jest skoncentrowana na swoim zajęciu. Kobieta siedzi na pluszowym siedzisku znajdującym się w pociągu, którym podróżuje, a zza okna widoczne jest słońce chylące się ku zachodowi oraz ciemny i mroczny las za mostem. Całe wnętrze w zielonej kolorystyce, typowym odcieniu kojarzącym się z kolejami przewozowymi, gdzieniegdzie rozświetlone bielą elementów takich jak kinkiet nocny przymocowany przy oknie, czy zagłówek siedzenia na którym spoczywa kobieta, albo czytadło wertowane w jej dłoniach, gdzieniegdzie zaś przyciemniona scena czerniami przyodzienia młodej damy czy lasu znajdującego się na zewnątrz.

Całość jest doskonale skomponowana kolorystycznie oraz walorowo. Światło pada tutaj z prawej strony obrazu i intensywnie oświetla całe wnętrze, tak jakby padało z lamy zawieszonej lecz niewidocznej w kadrze, a cienie zaznaczone w odpowiednich miejscach modelują i uwydatniają odpowiednie części przedstawionej sceny.

Obraz jest przykładem dychotomii, która w przedstawieniach Edwarda Hoppera jest elementem stałym i czym ona się charakteryzuje w jego dziełach jest to że świat cywilizacji (człowiek, ludzie) jest uzupełniony elementem w którym ujęty jest fragment natury ( pejzaż za oknem, pole uprawne, budynki zza okna), co oznacza że oba te elementy są ze sobą połączone, co jest jednocześnie nieuniknione i konieczne, gdyż jak cywilizacja jest częścią natury, tak natura jest częścią cywilizacji.

EHopperPrzedzialCwagon193

„Przedział C, wagon 193”, 1938; Olej na płótnie, 50,8 x 45,7 cm; Kolekcja IBM Corporation, Armonk, Nowy Jork

Źródło: „Hopper. Przetwarzanie rzeczywistości.” Rolf Gunter Renner ; Wyd. Taschen/Edipresse Polska

Obraz: Internet, Pinterest