Obraz „Ofelia” Sir John Everett Millais

Oto rozmaryn na pamiątkę; proszę cię, luby, pamiętaj; a to bratki, żebyś o mnie myślał. (…) Oto koper dla was i orliki.(…) Oto ruta; część jej wam daję, a część sobie zachowam; w niedzielę możemy ją nazywać zielem łaski, ale ty swoją rutkę musisz nosić trochę inaczej niż ja. Oto stokrotki. Rada bym wam dać i fiołków, ale mi wszystkie ze śmiercią ojca powiędły. Mówią, że szczęśliwie skończył.” – Ofelia*

Hamlet” William Szekspir

Ofelia” Sir John Everett Millais

Obraz, przekazuje zarys pewnej opowieści. Obraz, kiedy spojrzysz na niego po raz pierwszy tworzy w twoim umyśle wrażenie. Kiedy wywoła w tobie wrażenie zaciekawienia, historia na nim przedstawiona staje się częścią ciebie, dlatego, że od tego momentu, bardziej lub mniej świadomie szukasz elementów powstania tej układanki która została złożona w obraz. Ale zacznijmy od początku…

Prerafaelici to jedno z ugrupowań artystów, a powstawało ich w XIX wieku wiele, lecz jako jedne z nielicznych przesądziło o całej dalszej drodze artystycznej pokolenia. Z założenia grupa która miała być tajnym stowarzyszeniem powstała między innymi jako sprzeciw akademickim metodom nauczania oraz sztuce oficjalnie uznawanej.

Do Bractwa Prerafaelitów, założonego w 1848 roku, należało trzech artystów, młodych studentów Królewskiej Akademii w Londynie: William Holman Hunt (1827- 1910), Dante Gabriel Rossetti (1828-1882) i John Everett Millais (1829-1896).

Odrobina historii się przyda, jednak w tym tekście na ostatnim artyście z wymienionych powyżej skupię swoją uwagę, ponieważ chciałabym opisać i omówić obraz jego autorstwa. Jest to stworzone w 1852 roku płótno noszące nazwę od kobiecego imienia „Ofelia”. Ofelia, tak całkiem nieprzypadkowo, zostało wybrane to imię, gdyż jest przedstawieniem bohaterki sztuki Williama Szekspira pt.: ”Hamlet”.

Jak historia z dzieła literackiego tak namalowany obraz wywołują silną uczuciową reakcję. Nie wiadomo co bardziej chwyta w ryzy nasze emocje, czy całość dramatu szekspirowskiego czy punkt kulminacyjny sztuki, całe jej tragiczne zwieńczenie które stało się tematem obrazu artysty, lubującym się w symbolicznym a także kontrowersyjnym tematycznie wyrażaniu w swoich pracach twórczych. Tutaj odpowiedzieć należałoby się sobie raczej indywidualnie.

Obraz tak znaczący, że został kupiony zanim został ukończony. W owym czasie tego rodzaju sztuka była modna, mam na myśli tematykę – samobójcza śmierć Ofelii, która doprowadzona do obłędu zabójstwem ojca którego dokonał jej ukochany, Hamlet – przedstawiona z nutą erotyzmu, przywleczona symbolizmem otaczających kobietę kwiatów, roślin, detali, oddająca tą scenę dodatkowo w niezwykle delikatny i romantyczny sposób.

Nie da się ukryć więc, że artysta, sir Millais, podszedł do swojej pracy profesjonalnie. Po pierwsze, idąc za tekstem, wczytując się w linijki dramatu, znalazł najwierniej odpowiadające zakole małej rzeki z rozrośniętą wierzbą, które odtworzył ze szczegółową dokładnością. Podążając dalej tym tropem i jakby z zawodu był raczej botanikiem skrupulatnie odtworzył kwiaty i krzewy, obdarzając je znaczeniem symbolicznym.

Kolejnym ciekawym aspektem powstawania dzieła, jest to, że modelka – muza Bractwa, Elizabeth Siddal- do postaci Ofelii pozowała przez wiele godzin leżąc w wannie. Suknia została znaleziona przez artystę w antykwariacie, a była to stara, ciężka od srebrnych haftów draperia, która nasiąkając wodą jakby wciągała kruche kobiece ciało w otchłań jej głębi. Ofelia dodatkowo obsypana drobnymi kwiatkami, oddaje się wodzie, z rozłożonymi bezwładnie rękami, patrząc nieprzytomnie w nieokreślony punkt, ma lekko rozchylone usta, a długie włosy wplątują się w wodorosty.

Millais starał się więc jak najprecyzyjniej oddać szaleństwo jakim została ogarnięta młoda kobieta na skutek traumatycznego wydarzenia. Jak wytrawny scenarzysta dobrał i stworzył scenografie by odtworzyć klimat sztuki szekspirowskiej.

Można powiedzieć więc, że jest to dzieło sumiennie i metodycznie wykonane, a następnie oddane w ręce koneserów sztuki, literatury, kolejnych artystów, a nawet psychoanalityków, by mogli podziwiać i analizować, raczyć się sztuką z wysokiej półki.

Obraz aktualnie znajduje się w Tate Gallery w Londynie, jako jedno z dzieł z kolekcji wystawy stałej muzeum. Płótno o wymiarach całości 76,2 x 111,8 cm, malowane farbami olejnymi, powstawało w latach 1851 – 52. Obraz wyceniany przez ekspertów na 30 milionów funtów.

Przypisy:

  • „Sztuka Świata. Tom 8” , wielu autorów.
  • Wikipedia (informacje o obrazie; reprodukcja)
  • Biblioteka On-Line Wolne Lektury: „Hamlet” William Szekspir (cytat)
  • * Kwiatom przypisywano dawniej symboliczne znaczenia. Tak więc rozmaryn, używany przy ślubach i pogrzebach, miał być symbolem pamięci; bratki symbolizują troskę o kogoś, myśl o kimś; koper i orliki to emblematy pochlebstwa i niewdzięczności; ruta — symbol żalu (Ofelia) i pokuty (Królowa); stokrotka — symbol zwodniczości i niewierności, wreszcie fiołki — wierności. [przypis redakcyjny: Wolne Lektury]

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s